“Bir çocuğun ruhu, sevgiyle sulanmayan bir toprak gibidir; orada ya nefretin dikeni biter ya da öfkenin zehri.”
Bir binanın temelinde küçük bir çatlak oluştuğunda, ilk başta kimse bunu önemsemez. Ancak zaman geçtikçe o çatlak derinleşir, büyür ve en nihayetinde koskoca bir binanın çürümesine yol açar. İşte insan toplumu da tam olarak böyledir. Ailede başlayan sevgisizlik ve şefkat eksikliği, sadece o evin dört duvarı arasında kalmaz; zincirleme bir reaksiyonla tüm toplumu esir alan kurumsal, kültürel ve ahlaki bir çöküşe dönüşür.
Ailede eksik kalan sevgi ve merhamet, toplumun kılcal damarlarına sızan bir zehir gibidir. Temelde başlayan o derin sevgisizlik; kültürü, ahlakı ve insani bağları birer birer yıkarak koca bir toplumu çöküşe sürükler. Peki, evde esirgenen bu merhamet sokaklara, kurumlara ve günlük hayatımıza nasıl yansıyor? Bu derin sevgisizliğin ve toplumsal çöküşün günlük hayatımızda karşılaştığımız en sarsıcı, en somut izleri şunlardır:
Kötülüğün Sıradanlaşması ve Empati Kaybı
Anne-babasından merhamet görmeyen bir çocuk, gücü eline geçirdiğinde zayıf olanı ezmeyi kendinde bir hak olarak görür. Çevremize baktığımızda sokakta küçücük bir hayvana tekme atan, kadına sesini yükselten veya kendinden güçsüzü ezmeye çalışan insanların arkasında çoğunlukla sevgisiz bir çocukluk yatar. Bu durum, toplumda bitmek bilmeyen bir şiddet sarmalı yaratır.
Daha da kötüsü, zamanla toplumda derin bir duyarsızlaşma baş gösterir. Sokakta haksızlığa uğrayan, şiddet gören birini izleyen ama müdahale etmeyen, "Bana dokunmayan yılan bin yaşasın." diyen kitlelerin türemesi, çocuklukta kurulamayan empati bağlarının en net izidir.
Suç Dünyasının Beslenmesi ve Vicdan Eksikliği
Ailede güvenli ve sevgi dolu bir bağ kuramayan bireyler, içlerindeki yıkıcı öfkeyle büyürler. Bu aidiyet boşluğunu doldurmak için sokak çetelerine, illegal yapılara veya zararlı alışkanlıklara sığınırlar. Haberlerde gördüğümüz o gencecik suçluların geçmişine bakıldığında, karşımıza hep parçalanmış, kavgalı ya da çocuğun yüzüne bile bakılmayan evler çıkar.
İlk eğitimini aldığı anne-babasından adalet ve merhamet görmeyen bir yetişkinin, büyüdüğünde toplumsal kurallara, yasalara ve kul hakkına saygı duymasını beklemek ne yazık ki gerçekçi değildir. Vicdan, ailede filizlenmeyen topraklarda kolay kolay yetişmez.
Sağlıksız Kurumlar ve Güven Krizi
Çocuklukta sevilmemiş, duygusal olarak ihmal edilmiş bireyler güç sahibi olduklarında; içlerindeki o derin boşluğu başkalarını ezerek ve sadece kendi çıkarlarını düşünerek doldurmaya çalışırlar. Trafikte en küçük bir anlaşmazlıkta levye ile araçtan inenler, iş yerinde altındaki çalışana hayatı zindan eden narsist yöneticiler... Hepsi çocukken alamadıkları sevgiyi ve değeri, büyüyünce etrafı ezerek almaya çalışır.
Sonucunda ise kimsenin kimseye güvenmediği, herkesin birbirinden şüphelendiği, komşuluk ve dostluk ilişkilerinin tamamen menfaate dayandığı, derin bir güven krizinin yaşandığı bir sosyal hayat ortaya çıkar.
Nesiller Boyu Süren Kısır Döngü
Bu trajedinin en acı kısmı ise travmanın miras kalmasıdır. Sevgisiz ve şefkatsiz büyüyen çocuklar, yarın bir gün anne-baba olduklarında kendi çocuklarına da aynı soğukluğu yansıtırlar. Kendisi sevilmeyen bir ebeveyn, çocuğunu sadece maddi olarak doyurur ama ruhunu aç bırakır. Döngü kırılmadığı sürece toplum; ucu bucağı görünmeyen, sürekli öfkeli ve kırgın bireyler üreten bir sevgisizlik fabrikasına dönüşür.
Özetle; bir anne-babanın evde çocuğuna vermediği, esirgediği şefkatin faturasını; sokakta hiç tanımadığı masum insanlar canıyla, malıyla veya huzuruyla öder.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder