ANNE
RUHA İNŞİRAH
Yavrusuna olan şefkati inanılmaz fersah! fersah! Anne cennet rayihalı
kanatsız melek!
Karşılıksız ve
koşulsuz sevginin, sonsuz sabrın, fedakârlığın, masum duyguların yegane
timsali…
Yağmurun toprakla kavuşmasının sırrına
vakıf olanlar varır farkına, anne muhabbetinin sevgisinin engin derinliğinin…
Anne, ak sütünün saflığında sabırla bestelediği merhamet, sevgi ve şefkat kokan yüreğiyle eritir koca buz dağlarını ve bir tebessümüyle, bin bir çiçek açan cennete çevirir gönülleri sonsuzluğun eşiğinde. Anne dünya yolculuğunun şefkat rotası! Her ne kadar med ve cezirler içerisinde arz-ı endam etse de yüreği, kalbinin fanusu yangın yeri de olsa, duyulmayan figanları titretse de arzı, sağanak sağanak hüzün yağsa da gönlüne zemheri mevsiminde, kaskatı buz kesse de yüreği; hissettirmez arafta saklar sancılarını, acılarını, dertlerini, tasalarını…
Aynı zaman diliminde, aynı havayı
soluyorken dahi farklı diyarlarda olduğumuzu hissettirmeyen, üzerimizde ödenmez
hakları bulunan eşsiz varlık.
Yavrusu
umutsuzluğa, çaresizliğe düştüğü zamanlarda iki eli kanda olsa dahi siler
yavrusunun gözlerindeki çaresizlik buğularını ve ona telkin eder Mevlana’nın, ‘‘Sen potansiyellerle doğdun. Sen iyilik ve
güzellikle doğdun. Sen ideal ve hayallerle doğdun. Sen kanatlarla doğdun. Sen
sürünmek için yaratılmadın. Senin kanatların var haydi onları kullanmayı öğren
ve uç.’’sözünü adeta uygularcasına öğretir yavrusuna düşünce kalkmanın,
yürümenin, koşmanın hatta uçabilmenin yollarını, ta ki engin mavi göklere ulaşıp
özgürce uçabilmenin ince detaylarına dek…
Mercanların pırlanta olduğu andır, anne
gözünde yavrusunun mutluluğu öyle ki beşikten mezara, dünyadan ukbaya kadar.
Anne nazenin bir çiçek! Ömür
takvimimizin her bir yaprağını varlığıyla süsleyen, eşsiz fedakarlığı ve
sonsuz sevgisini hatıralarımızda harmanlayan koca bir yürek…
Yıllar geçse, ömürler bitse de varlığın
her doğan güne imzadır evladının gönül künyesinde…
