Ömür takviminin, kum saatindeki
zerrecikleri süzülürken zaman denilen mefhumun sır aralığından, dua dua
susuyorum Meryem tevekkülünde, var oluşun idraki ve tefekkürüyle…
Kırık
dökük amellerle, kul olma bilincinin şuuruyla, günah dünyamızdan, yüce divanına
iltica ediyoruz, gizli sükut eşliğinde; dua dua iştiyakle, korkuyla, ümitle ve
büyük bir mahcubiyetle…
Kulluk vazifelerimizi layıkıyla yerine
getirememenin vicdani rahatsızlığı, iç burukluğu, acziyeti ve zayıflığıyla
açıyoruz sinemizi ve avuçlarımızı; bize şah damarımızdan daha yakın olan yüce
Rabbimize, Yunus’ça bir duanın gölgesinde…
Gönül mahzun, ruh mahzun, gece mahzun, an
mahzun, mekan mahzun, dilden süzülen nameler mahzun!..
Arzdan arşa; muhteşem, kusursuz, herşeye
kadir merciye!.. Kainat dolusu yükselen bir tövbeyle, şükürle, hamdle ve üzerimizde ki tüm prangaları kırmış olabilmenin zaferiyle
halimizi arz etmeye geldik senin rahmet eşiğine!..
Ya
Rahman! Rahmetiyle kâinatı kuşatan! La mekân gönüllerimiz senden başkasına…
Sen
ki ten kafesindeki fısıltıları duyansın. Bizler merhamet, doğruluk, güzellik ve
basiret potanda harmanlanıp bir katre olmaya geldik kapına…
Bizlere eksenine iyilik, doğruluk
konul
duğu bir hayat; rızanı kazanmak
için, tefekkürle formatlanmış bir tasavvur ver ki ayet ayet uygulayalım senin
bizde görmek istediklerini…
duğu bir hayat; rızanı kazanmak
için, tefekkürle formatlanmış bir tasavvur ver ki ayet ayet uygulayalım senin
bizde görmek istediklerini…
