HER KIŞIN ARDINDA BİR BAHAR

“Karanlık, aydınlığın doğum sancısıdır; sabret, her gecenin bağrında bir sabah saklıdır.”

Mevsim bahardı, aylardan nisan...                          Kâinat bayram havası yaşarken, benim her hücrem boran...Kalabalıklar içinde yalnızım, baştan ayağa hüzün...                                               

Ne gökyüzünün rengini, ne bir çiçeğin kokusunu, ne kuşların ötüşünü, ne de rüzgârın esişini hissedebiliyorum.Karantina altına alınmış tüm duygularım;Bakışlarım, duyuşlarım, dokunuşlarım, gülüşlerim...

Geçmişin tozlu raflarında düşüncelerim; Sıkıntılı, dertli, kederli...Ulaşılmaz emellerin dürtüsüyle yüreğim, hesapsızca, sorgusuzca, kayıtsızca,yargısız infazlarda...

Ruh gezegenimdeki anaforları, lisan-ı hâl ile ifade edememenin hezeyanıyla;Yalnız, ürkek, solgun!..

Daha dün dünyanın karşısında bir zerre olan bedenim, bugün kara bulutların hüküm sürdüğü,İmlası bozuk düşlerime sığmıyor. Çıkmaz sokaklardayım,Yaşanmış yılların hesapları içerisinde...

Külleriyle depreşip yanan ruhu dindirebilmek adına,Eller semada; Ona eşlik edip arz-ı hâlleri ifade eden diller semada...

Tam umutlara çifte kilit vurulmuşken gönlümün kafesinde, en umutsuz dehlizlerde bir inşirah serinliğiyle yükselen,“Lâ tahzen! İnnallâhe meanâ” ayeti, çaresiz gönlümde umut çiçekleri açtırdı.

Öyle ki zemheri ayazına düşmüş bir cemre şefkatiyle dokunarak, ruhumdaki kaktüsleri kuruttu, yüreğimde kardelenler filizlendirdi.Fark edip şükrettim ki;Her kışın ardından bir bahar,H  her fırtınanın ardından bir sükûnet, her gecenin ardından bir aydınlık doğmaktadır.Silkelenerek kaldırdım artık, gözümün ve gönmün önündeki sis perdelerini...

Beni üzen, beni yaralayan, beni yoran tüm olaylardan, sıkıntılardan, tasalardan ve kaygılardan ders çıkarıp;Bana bahşedilen o mucize nefesin kıymetini bilmem, acıları defalarca dilime dolayıp tüketmemem gerektiğini öğrendim.İçine düştüğüm her olumsuz olayın pozitif yanlarını görmeyi başararak;Sevincimi şükre, üzüntümü sabır ve rızaya dönüştürmeyi öğrendim, elhamdülillah.

Kudret kaleminin varlık sayfasına yazdığı tüm güzellikleri, can kafesimde hissederek yaşamayı, yaşadıkça şükretmeyi, şükrettikçe düşünmeyi,düşündükçe de ibret almayı öğrendim...

Anladım ki; Hüznün de bir vadesi varmış, gecenin de...

Şimdi kalbimin pencerelerini sonsuz bir teslime açıyorum.Ruhumda açan o kardelenleri, sana da umut olsun diye, tam buraya bırakıyorum...