Hayatınızı Hafifletecek O Cesaret: Sınır Koyabilmek"Her 'Evet', Bir İyilik Değildir.""İnsan, herkesi memnun etmeye çalışırken çoğu zaman en çok kendini ihmal eder. Oysa başkalarına duyulan saygı kadar, insanın kendi sınırlarına gösterdiği saygı da huzurlu bir hayatın vazgeçilmez şartıdır.
"İnsan, yaratılışı gereği sevilmek, kabul görmek ve ait hissetmek ister. Bu istek, ilişkilerin temelini oluşturan en doğal ihtiyacımızdır. Ancak bazen bu ihtiyaç, farkında olmadan bizi kendi sınırlarımızı yok saymaya sürükleyebilir.Kırılmasınlar diye sustuğumuz, ayıp olmasın diye istemediğimiz hâlde kabul ettiğimiz, hayır demeye çekindiğimiz nice olay zamanla ruhumuzda görünmeyen yorgunluklar biriktirir. Gün gelir, başkalarını mutlu etmek için verdiğimiz her tavizin ardından kendimizden biraz daha uzaklaştığımızı fark ederiz.
Bir Bardak Suyu Ne Kadar Süre Taşıyabilirsiniz?Bir öğretmen, öğrencilerine boş bir bardak uzatıp şöyle der:— "Bu bardağı bir dakika tutabilir misiniz?"Herkes "Evet" der.— "Peki ya bir saat?""Kolumuz yorulur."— "Bir gün boyunca?"Öğrenciler gülümseyerek, "Taşıyamayız" cevabını verir.Öğretmen bardağı masaya bırakır ve dersi verir:"Hayatınızdaki gereksiz yükler de böyledir. Taşımaya devam ettikçe ağırlaşır. Oysa bazen yapılması gereken tek şey, bardağı usulca yerine bırakmaktır."Hayatımızdaki bazı ilişkiler de tam olarak böyledir. Sürekli taşımaya çalıştığımız beklentiler, bitmek bilmeyen talepler ve kendimizi tüketen fedakârlıklar zamanla omuzlarımızı değil, ruhumuzu yorar.
Sınır Çizmek Bencillik Midir?Sınır koymak çoğu zaman yanlış anlaşılır. Bazıları bunu sevgisizlik, bencillik ya da kibir olarak görür. Oysa sağlıklı sınırlar, ilişkileri zayıflatmaz; aksine onları daha sağlam hâle getirir. Çünkü sınır, karşımızdaki insanı dışlamak değil; ilişkinin saygı içinde devam edebilmesi için gerekli dengeyi kurmaktır. Sürekli kendinden veren ama hiçbir zaman dinlenemeyen bir insanın sevgisi de zamanla tükenmeye başlar.Psikoloji bilimi, sağlıklı bireylerin en önemli özelliklerinden birinin kişisel sınırlarını koruyabilmeleri olduğunu ifade eder. Sürekli "evet" diyen insanlar, kısa vadede çevreleri tarafından anlayışlı ve fedakâr olarak görülebilir. Ancak uzun vadede;Tükenmişlik,Gizli öfke,Değersizlik hissi yaşayabilirler.Çünkü insanın gücü sınırsız değildir. Başkalarına destek olabilmek için önce kendi ruhunu ayakta tutması gerekir.İnancımızda ve Geleneğimizde "Sınır ve Ölçü"Peygamber Efendimiz (s.a.v.) hayatı boyunca merhametiyle örnek olmuş, ancak gerektiğinde ölçüyü de her zaman korumuştur. Merhamet, her isteğe boyun eğmek değildir. Hikmetle hareket etmek, gerektiğinde "hayır" diyebilmek de güzel ahlâkın bir parçasıdır.İslam, insanın hem kendisine hem de çevresine karşı sorumluluklarını dengeli bir şekilde yerine getirmesini öğütler. Kendini tamamen ihmal eden bir fedakârlık da, yalnızca kendini düşünen bir yaşam da evrendeki dengeyi bozar.Tasavvuf büyükleri, "İtidal, her işte orta yolu bulmaktır" derler. Ne aşırı fedakârlık ne de aşırı bencillik… Gerçek olgunluk, hem kendi hakkını hem de başkasının hakkını gözetebilmektir. Çünkü insan, kendi sınırlarını bilmediğinde başkasının sınırlarına da saygı göstermekte zorlanır.
"Bencillik Sanmıştım..."Yaşlı bir kadın, yıllarca bütün ailesinin yükünü tek başına taşımaya çalışmıştı. Kim ne istese "Olur" diyor, kendi ihtiyaçlarını ise sürekli erteliyordu. Bir gün torunu ona, "Babaanne, sen hiç yorulmuyor musun?" diye sordu. Yaşlı kadın gözleri dolarak şu cevabı verdi:"Yoruluyorum evladım… Ama yıllarca yorulduğumu söylemenin bencillik olduğunu sandım."O cümle, aslında nice insanın sessiz hikâyesidir. Çünkü bazen en büyük yorgunluk, kimsenin göremediği fedakârlıklardan doğar.Sonuç: Duvar Örmeyin, Zemin İnşa EdinHayır diyebilmek, sevgiyi azaltmaz; aksine samimiyeti güçlendirir. Çünkü dürüst ilişkiler, zoraki kabullerin üzerine değil, karşılıklı saygının üzerine kurulur. İnsan, istemediği hâlde kabul ettiği her sorumlulukta biraz daha tükenirken; nezaketle çizdiği her sınırda kendine olan saygısını yeniden inşa eder.Belki de bugün kendimize şu soruyu sormalıyız: "Başkalarının beklentilerini karşılamak için kendi huzurumdan ne kadar vazgeçiyorum?"Eğer bu sorunun cevabı seni yoruyorsa, belki de artık suçluluk duymadan "hayır" demeyi öğrenmenin zamanı gelmiştir. Unutmayalım ki sınır koymak, kalplere duvar örmek değildir. Aksine, sevginin, saygının ve güvenin yaşayabileceği sağlam bir zemin hazırlamaktır.Kendi tükenen bir kandil, etrafını aydınlatamaz. Bu yüzden bazen en büyük cesaret, kimseyi incitmeden ama kendini de ihmal etmeden yaşamayı öğrenebilmektir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder