Bir tutam cemre düştü gönlüme...

                                 Adanmışlık Ruhu

Günler birbirini kovalıyor, aylar, yıllar, geçiyor,  dünyadan ûkbaya giden bu meçhul yolda ömür ağacımızdan her gün bir yaprak daha düşüyor… Zamanla saçımızın rengi, dış görüntümüz değişiyor, ruhumuz şekilleniyor ve evrende yaşayan tüm canlıların farklı bir dengeye sahip olduğunu fark ediyor ve bu farklılık realitesinin, ilâhî hikmetin bir yansıması olduğunun idrakine varıyoruz. Bu farklılıklar ki bize renk katıyor, zenginlik katıyor ve toplumu oluşturan bireyler arasında dayanışma ruhunu oluşturmamıza vesile oluyor…

      Hayatımızı, yaşamımızı aileye ve çevreye bağımlı olmadan devam ettirebilme realitesi, sadece kendi eksenimizde değil de,  şahsi yörüngemizin dışına çıkıp gönlü yaralıların yaralarına merhem olabilme, sessiz çığlıkların fısıltılarını duyabilme, bir yetimin, bir garibin başını okşayabilme, sinemizi sonsuzluğa açabilme adına başka canlıların varlığıyla, nefesleriyle tanıştırıyor, kaynaştırıyor bizleri. Tek başına mutluluğun, huzurun, zenginliğin zamanla tatminsizliğini algılayıp, sadece çevremiz ve sevdiklerimizle değil de, gözümüzün, gönlümüzün ulaşabildiği herkesin mutlu, huzurlu olmasına, hayatlarını rahatça idame ettirebilmelerine vesile olabilmenin hazzını yaşıyor ve o hazzı ta iliklerimize kadar hissediyoruz…

     Kâinatta yaşayan her varlığa saygı duyup, sıyrılmalıyız artık ütopik düşüncelerden ve hayat felsefemizi artılarıyla eksileriyle gözden geçirip yeniden inşa edip atmalıyız adımlarımızı adanmışlık ruhuyla hayra, iyiliğe, sevgiye, adalete, hoşgörüye…

       Yarınlarımızın inşası, geleceğimizin mimarı olan yavrularımızı, gençlerimizi çekip çıkarmalıyız kalabalığın içindeki yalnızlıktan, kapalı kutulardan ve dipsiz kuyu misali sanal âlemin esaretinden!.. Hissettirmeliyiz onlara; hayatının merkezine Rabbinin rızasını kazanmayı yerleştiren gençlerin adanmışlık ruhunun üzerindeki o müthiş tezahürü… Anlatmalıyız! DEFAÂTLE ecdadımızı…Yirmi bir yaşındayken gemileri karadan yürütüp İstanbul’u feth eden o büyük kumandanı… Anlatmalıyız çoğu çocuk ve gençlerden oluşan sahabelerimizi… Mus’ab.B.Umeyr’leri ki gencecik yaşında şatafatlı bir hayatın içerisindeyken dünya nimetlerini elinin tersiyle iterek gerek eğitim-öğretim ve tevazuda gerekse adanmışlık ruhuyla Uhut’ta göstermiş olduğu kahramanlık destanlarını…                                                                      

      Örnek almalı ve örnek olmalıyız!..İnsan-ı kâmil olabilme yolunda paylaşmalıyız aşımızı, eşyamızı, malımızı, zamanımızı îsâr ruhu ile ihtiyacı olanlarla!..