Bakışlarımızı Yerden Kaldırma Cesareti: Bir Selamın İhtilali
Modern şehir hayatı, bize şahane bir konfor ve sınırsız bir özgürlük vadetti; karşılığında ise sinsice en büyük insani refleksimizi çaldı: Birbirimizin yüzüne bakma cesaretini. Sabahları aynı asansörü paylaştığımız komşumuzla göz göze gelmemek için telefon ekranına kilitleniyor, sokakta yürürken kulaklıklarımızın arkasına sığınarak dış dünyayla aramıza aşılmaz etten duvarlar örüyoruz. Dijital dünyada tek bir parmak hareketiyle kıtalararası bağlar kuran modern insan, ne acıdır ki hemen yanı başındaki insana bir "merhaba" fırlatmaktan aciz, derin bir yalnızlığın koynunda yaşıyor.
Oysa selamlaşmak, sadece görgü kuralları kitabından fırlamış demode bir ritüel ya da dilden dökülen ölü bir kelime kalıbı değildir. Birine selam verdiğinizde, ona bu tekinsiz dünyadaki en konforlu hissi bağışlarsınız: "Seni fark ettim, varlığını onaylıyorum ve benden sana bir zarar gelmez." İnsanın o en ilkel, en temel psikolojik ihtiyacı olan "fark edilme arzusu", sokaktaki o mikroskobik etkileşimle nefes alır. Selamın esirgendiği, bakışların yere indiği yerde ise soğuk, gri ve herkesin birbirinden şüphelendiği bir panik odası başlar. Yanımızdan geçen her yabancıyı potansiyel bir tehdit olarak kodlayan bu yeni dünya düzeni, bizi kalabalıklar içinde yapayalnız kalmaya mahkum ediyor.
Peki, ruhumuzu bu kadar besleyen ve bizi "toplum" yapan bu eylemden neden bu denli korkar olduk? Çünkü modern insan, arkasına saklandığı o devasa egosuna rağmen aslında çok kırılgan. "Ya selamım havada kalırsa, ya karşımdaki yüzünü çevirirse?" endişesi, bizi kendi konforlu zindanlarımıza hapsediyor. Herkes ilk adımı bir başkasından beklediği için de sokaklarımız, apartman koridorlarımız ve plaza katlarımız giderek çölleşiyor, sessizleşiyor. İncinmekten korkarken, birbirimize dokunmayı tamamen unutuyoruz.
Bu grileşen dünyayı ve toplumdaki o kaybolan güven duygusunu yeniden ayağa kaldırmak için büyük ideolojilere, devasa bütçeli projelere ihtiyacımız yok. İhtiyacımız olan tek şey, küçük bir cesaret dalgası. Sabah otobüse binerken şoförün gözlerine bakmak, mahallenin esnafına başını sallamak ya da asansördeki o yabancıya içten bir "Günaydın" fırlatmak... Kelime anlamı "barış ve esenlik" olan selamı cömertçe harcamak, bu çağda yapılabilecek en naif, en devrimsel başkaldırıdır. Kendinize ve bu şehre bir iyilik yapın; bugün kafanızı o parlak ekranlardan kaldırın ve dünyaya varlığınızı ilan edin. Çünkü hayat, birbirimizi görmeye başladığımız o ilk kırılma anında başlar.
Selam.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder